Seksueel misbruik – mijn grote rommelkast

Ik las een mooie metafoor over je rommelkast opruimen.
Nee, niet die ene in je schuur of op je zolder.
Die ene van je eigen verleden…

“Oef da’s andere koek…”

Ik heb de pech dat ik een hele grote heb opgebouwd, al als kleuter, denk ik. Of nog eerder.
Helemaal tot de nok toe vol gestouwd met weet ik veel hoeveel ervaringen, waarvan ik geen idee had hoe ik die kon verwerken.
Situaties die ik emotioneel niet aankon.
Zaken waarvan ik niet wist hoe ik daarmee om moest gaan, anders dan ze te proberen weg te duwen.
En daar zitten ze nu, in die enorme bomvolle rommelkast.
Veilig op geborgen, toch?

Iedereen heeft zo’n rommelkast, denk ik.
Op zich niet perse een probleem.
Het is wel zo denk ik, dat de rommel in die kast je altijd zal beïnvloeden in je gewone leven.
Of je dat nu wel of niet door hebt.
Als iemand met dat of dat toontje iets tegen je zegt, sta je gelijk op je achterste poten.
Als iemand die of die woorden gebruikt, ben je meer gekwetst dan je zou willen.
Of als iemand dat of dat doet schiet je heftiger dan normaal uit je slof.
En kijk je dan van binnen bij jezelf om te zien waarom je zo reageert, dan blijkt dat iets van ‘vroeger’ te zijn.
Dat is die rommel in die kast.
Begrijp je wat ik bedoel?

Mijn kast zit zo vol dat ie, al sinds ik in mijn twintiger jaren was, niet eens meer dicht kan.
Bijna chronisch sijpelt er verrotte pijn naar buiten, uit elkaar gevallen stukjes woede, dik geworden verdriet.
Het vult mijn leven meer dan me lief is.
En eigenlijk klopt het niet eens, zoals ik het op schrijf.
Eigenlijk moet ik zeggen: er sijpelt verrot spul naar buiten. Want wat het is, daar kan ik vaak niet eens wijs uit worden.
Het stinkt, het is erg pijnlijk en het trekt me onderuit.
Als een zwarte sliert uit mijn verleden.
En dat, terwijl ik in het heden wil leven.
Want het is mijn leven en ik ga het invullen…

Heb je overigens al opgemerkt dat je minder mail van me ontvangt?
Niet omdat ik minder vaak aan je denk, maar omdat ik vreselijk blokkeer.
Mijn rommelkast eist al een tijdjes bijna alles van me op.
Ik verwacht door de healings en regressies waar ik mee bezig ben.

Ik vertelde dat ook tegen mijn therapeut begeleidster. “Ik krijg niets meer op papier.”
Haar advies was om het dicht bij me zelf te houden. “Schrijf over hetgeen waar je mee bezig bent.”
Met dat advies was ik niet happy.
Alsof mijn lezers, jij dus, zit te wachten op mijn emotionele shit.
Dat is helemaal niet het doel van mijn website.
Dat is helemaal niet wat ik aan de wereld wil geven.

Toch ga ik er nu over schrijven.
Want opnieuw voel ik de inwendige paniek als de schrijfblokkade er nog steeds blijkt te zijn.
Terwijl het weer de hoogste tijd is voor een nieuw artikel.

Het lijkt er op dat ik even niets anders te geven heb dan mijn verhaal.
Dan het delen van stukjes uit mijn rommelkast en het effect daarvan op mijn leven.

Seksueel misbruik meestal door bekendeLees hier mijn Herinnering >
Zinnen die op een nacht mijn pen uitrolden en mij daarna bij de keel grepen…

Misbruik komt steeds meer in het nieuws.
Ook gaat het om steeds grotere schandalen.
Meestal zijn de daders vreemden.
Dat is wel misleidend, want daders zijn meestal bekenden van het slachtoffer.

Terwijl ik dit schrijf is het na middernacht.
Als ik straks dit artikel heb afgerond en de pc uit zet, zal de paniek me bespringen.
Ik heb iets van ‘het slechte’ naar buiten gebracht.
Dat mag niet, ik ben de schuldige, dat had in het donker moeten blijven.

Want bij seksueel misbruik gaat het meestal niet alleen om het lichamelijk aspect.
Ook word je emotioneel en mentaal beschadigd. Op vele manieren.
Bijvoorbeeld door met manipulatie en leugens de schuld bij het slachtoffer te leggen.
Door met kromme redenaties en bedreiging te zorgen dat je je mond er over houdt.

Alles wat wordt verzwegen wroet in stilte verder.
Alles wat wordt weggestopt is er nog steeds, je ziet het alleen even niet.

Ik heb mijn portie.
Kan en wil jij ook een steentje bijdragen aan openheid?
Verzwijg dan niet het onderwerp seksualiteit, ook al vind je het misschien lastig.
Ga er over praten met je 10-12 jarige kind(eren). Over al die spannende, leuke, rare, mooie en nare kanten.
Steeds een stukje, met aandacht…
Omdat het misschien wel de meest intense vorm van liefgeven kan zijn die een mens kan ervaren en tevens, helaas, ook zeer traumatisch.
Niet iets om weg te wapperen.

Lieve groet,
Josephine

WP- huisregels bij blog-reacties met afb

,

6 Responses to Seksueel misbruik – mijn grote rommelkast

  1. Angela 28 januari 2016 at 08:33 #

    Ik weet niet wat ik moet schrijven, ik ken het helemaal niet…….
    Heb (gelukkig) niks van dien aard meegemaakt, niet met mezelf en niet met mijn kinderen.
    Ik kan je alleen veel sterkte toewensen en hoop dat de therapie gaat helpen om je rommelkast leeg te halen.
    Ik vind je dapper om dat je dit met ons durft te delen……….
    Ik wil je een knuffel geven……..

    • Josephine 28 januari 2016 at 10:01 #

      Hoi Angela,
      Dank je wel voor je lieve woorden… precies de goede.
      🙂
      Josephine

  2. Fonske 28 januari 2016 at 10:24 #

    Lijkt me vreselijk als je zulke ervaringen hebt. Ikzelf kamp vooral met dingen uit mijn verleden waar ik onzeker van werd en soms nog word. Het gaat steeds beter om er afstand van te nemen, maar weg zal het nooit gaan. Met golfjes komt het soms ineens weer boven drijven. Het verbaast me dan dat het er weer is. Gelukkig worden de golfjes kleiner. Ik hoop dat het bij jou ook zo zal gaan en dat je door de therapie grip krijg op die te volle kast en hem een stuk leger kan maken. Succes en heel veel sterkte!

    • Josephine 28 januari 2016 at 14:07 #

      Hoi Fonske,

      Ja, gek hè, hoe zaken van lang geleden toch weer op kunnen duiken.
      Het zit vaak verborgen in de kleinste dingen.
      Top dat je jou stukje een beetje deelt, het is zo herkenbaar.

      Ik heb de indruk dat onze grote valkuil is: niet achterom kijken, ‘los laten’, verleden laten rusten,
      doorgaan en niet zeuren…
      En uiteraard is dat tegelijk ook onze kracht. De kracht van (over)leven en er iets goeds van proberen te maken.

      We moeten nog ‘effies’ de juiste balans vinden.
      Lekker dubbel.

      Mijn rommelkast is al wel wat beter dan jaren geleden en er lijkt van alles inwendig te gebeuren…
      En dank je wel voor je lieve wensen, dat helpt.

      Groetje,
      Josephine

  3. fieke 28 januari 2016 at 19:19 #

    Hallo
    Je kan dit alles zo mooi verwoorden! dank om dit te delen. Het geeft me moed om ook eens mijn verhaal neer te pennen… Na al die jaren, kan dat toch deugd doen om het te mogen delen met anderen.
    Die pijnlijke situaties waar je geen blijf mee weet en die je ‘kapot knagen’ van binnen. Ik draag het ook al heel mijn leven met me mee.
    Ik was zo geschokt, als 4-jarig meisje, dat ik zelfs niet heb willen/kunnen onthouden wat er exact gebeurd is, maar sedert dat moment, die dag, ben ik veranderd en heb ik me slecht gevoeld. Zo erg dat niemand me ooit nog heeft mogen aanraken, liefkozen, zonder dat ik me onbewust (en ook bewust) wegtrek, omdat ik bang en gekwetst ben… Zelfs mijn mama kon ik niet meer toestaan om me te omarmen. En door iedereen ‘af te stoten’, uit schrik voor de pijnlijke herinnering, werd ik steeds eenzamer, want niemand kon me begrijpen (ik kon er niet over praten, ik was veel te jong om dat in woorden om te zetten) Niemand heeft het gezien, geweten, begrepen. Ik werd een gesloten boek, een droevig kind, een ‘klagende’ puber, een stille volwassene – want mijn zelfvertrouwen en mijn vertrouwen in anderen was geschonden. En omdat niemand me geloofde, toen ik ouder werd en hier over probeerde te praten, heb ik me opgesloten in mijn cocon…

    Beetje per beetje ben ik weer wat open gebloeid, nadat ik mijn partner heb ontmoet, die heel veel geduld had met mij, omdat hij me echt graag ziet. Daar ben ik heel dankbaar om, al gaat het sedert ik opgroeiende kinderen heb weer moeilijker, omdat de schrik er altijd is dat er ook iets met hen kan gebeuren en de herinneringen soms weer boven komen. Vreemd genoeg draag je dat onbewust door naar de kinderen, want mijn oudste zoon laat zich ook niet knuffelen of vastnemen. Bij mijn weten is er bij hem niets gebeurd, maar dat ben je als mama nooit zeker… Ik hoop natuurlijk dat hij gewoon wat afstandelijk is.
    dank om dit te lezen

    • Josephine 28 januari 2016 at 21:23 #

      Lieve Fieke,

      Goed om te merken dat jij je vrij genoeg voelde om je verhaal te vertellen naar aanleiding van het mijne.
      Zo veel herkenbare stukjes lees ik er in.

      Ja, zulke herinneringen zitten diep in alle cellen van je lijf en zeker ook via je kinderen zal je er steeds weer stukjes van tegen komen.
      De bekende spiegels…
      Volhouden hoor (en dan bedoel ik niet dat je het weg moet duwen). Voor je kinderen, je geliefde maar bovenal omdat ook jij een waardevol mens bent.
      En mocht je dat laatste soms of vaak niet kunnen voelen, neem het dan maar gewoon aan: echt waar!

      Warme knuff, Josephine

Geef een reactie

 

Van Bloem & De Bij is onderdeel van Josephine's Company House
Kantoor: H.F. Dresselhuisstraat 6
9693 AM Bad Nieuweschans
Kvk nr: 020 94 337
Btw nr: 17 59 08 059.B01