Mijn kleine meisje – mijn innerlijke kind

Momenteel ben ik helaas niet in staat om te schrijven over de seksuele opvoeding.
Er sijpelt teveel verrot spul uit mijn psychische rommelkast.
Tot op de dag van vandaag worstelt mijn innerlijke kind met haar seksueel misbruik.

Een gitzwarte sliert uit mijn verleden.
Het stinkt, het is heftig en pijnlijk en het haalt me onderuit.
Het lijkt er op dat ik even niets anders te geven heb dan mijn persoonlijke verhaal.
Dan het delen van stukjes uit mijn rommelkast en het effect daarvan op mijn dagelijkse leven.

Klik hier voor mijn vorige artikel: Seksueel misbruik – mijn grote rommelkast >

1.
Het is laat in de nacht maar de dageraad is nog niet begonnen.
Vannacht, vóór ik ging liggen, heb ik mijn artikel over mijn seksueel misbruik geschreven en online gezet.
Voor het eerst ben ik er echt mee in de openbaarheid getreden.
Een grote en belangrijke stap voor me.
Eentje die ik, van binnen trillend en twijfelend heb gezet.
Want met mijn hart zal ik nooit kunnen begrijpen hoe mensen tot zulke dingen in staat zijn.
Dus kan het niet waar zijn. Het kan niet gebeurd zijn. Ik moet het verzinnen, overdrijven, me aanstellen… zoiets doet een gewone beste burger toch niet?

Met deze twijfel en angst ben ik in slaap gevallen.
Nu werd ik wakker, de dag was nog niet begonnen.

… snel even naar de wc, dacht ik en kroop weer rap in mijn bed.
Mmm, ik genoot van mijn lekker zachte dekens met de nog aanwezige warmte.
Nog even slapen, dacht ik.
Opeens stond mijn kleine meisje er.
Met betraande ogen en een bang snoetje.
‘Och meissie, kom maar.’ Mijn hart brak voor de zoveelste keer.
Ik sloeg mijn dekbed open en het meisje kroop onder de dekens tegen me aan.
‘Ik ben zo bang.’ zei ze.
‘Ja’ zei ik, ‘dat zie ik. Ik hou je vast, nu ben je veilig.’
Ze kroop in het holletje van mijn armen.
‘Ben je zo bang’ zei ik. Het was meer een vorm van aandacht dan een vraag, maar ze was er al niet meer.
Even later viel ik weer in slaap en gelukkig zonder herinneringen aan dromen.

2.
Een jaar of 5 geleden heb ik mijn kleine meisje leren kennen.
Anderen noemen het ook wel je innerlijke kind of op zijn Engels The Inner Child.

Dat gebeurde tijdens een EMDR sessie*.
Ik stuitte op beelden met mezelf als klein meisje, als kleuter, in een situatie die voor mij veel te zwaar was. De situatie in die beelden was duidelijk teveel voor mij, voor het kleine meisje dus, en ze stond er geheel alleen voor zonder hulp van een volwassene.
Op een gegeven moment tijdens het EMDR-proces vroeg mijn therapeute me: ‘Hoe zou jij, jij als de volwassen Josephine die je nu bent, jezelf als klein meisje kunnen helpen?’
Ik had geen flauw idee, werkelijk geen enkel.
Ik voelde me volledig machteloos, me de adem benomen. Wat kon ik doen?
Ik was niet in staat mij los te maken van het kinddeel in me.
Ik kon op dat moment, in de herinnering van die heftige gebeurtenis, niet als volwassene denken.
In plaats daarvan werd ik volledig meegezogen in de emoties van het kind dat ik toen was.
Totaal onmachtig om tegen de situatie op te kunnen.

Na dit proces met de herinneringsbeelden, praatten we na.
Mijn therapeute vroeg me wat ik zou doen als het een echt meisje van een jaar of 5, in levende lijve, geweest zou zijn die mijn hulp nodig had.
Wat zou ik als volwassene dan in die situatie hebben kunnen doen?
‘Ja, dan weet ik het wel’, antwoordde ik, ‘ik zou haar optillen en haar over de rug strelen, haar zacht knuffelen. En dan zou ik weglopen met haar in mijn armen, weg van deze nare situatie.’

3.
Het heeft mij enorm geholpen om mijn innerlijke kind, me voor te stellen als een echt levend meisje.
Daardoor kan ik een beetje afstand van dat kinddeel van mezelf nemen zodat ik helder als volwassen vrouw naar mijn kleine meisje en de situatie kan kijken en haar kan helpen.
Doordat de onverwerkte emotie-soep van mijn innerlijke kind vaak zo alom in mijn leven aanwezig is (en was), verlies ik mijzelf als het ware als volwassene. Waardoor ik dan dus niet meer helder als een volwassene kan denken en voelen.

Het is overigens niet zo, dat ik mijn kleine meisje in real life levend zie rond huppelen.
Het gebeurt uiteraard slechts allemaal in mijn geest.
Ik merk echter dat het een zeer plezierige én zinvolle manier is om contact te krijgen met mijn eigen diepe emoties en mijn kern. Met wie ik echt bent.
Maar dat even ter zijde.

Mijn innerlijke kind, seksueel misbruik

Bijna 5 jaar, intens gelukkig omdat ik een sneeuwklokje mocht zijn.

4.
Mijn kleine meisje.

In de eerste maanden dat ik haar leerde kennen, door haar af en toe op te zoeken in mijn geest, was ze vooral verdrietig en terug getrokken of was ze vooral boos op mij.
Was ze boos, dan huilde ze ook vaak. Ze stampvoette dan ook van drift, schreeuwde naar me dat ze me haatte en wilde weinig met me te maken hebben.
Althans, dat was wat ze zei en hoe ze zich gedroeg.
Dat deed pijn, erge!
Ik mocht alleen maar naar haar kijken, naar haar luisteren en haar mijn interesse geven.
Ook troosten liet ze nauwelijks niet toe, zelfs al nam ik haar in mijn armen.
Ik besefte dat ze mij niet vertrouwde.
Hoe kon ze ook.

Ik maakte fouten.
Ik werd boos op haar, ik liep weg van haar, ik duwde haar van me af, ik belaste haar met mijn rommel door haar op te zadelen met mijn machteloosheid, pijn of shit.

Tegelijkertijd hield ik ontzettend veel van haar met heel mijn hart.
Van dit kleine meisje, dit vat vol emoties, dit prachtige zieltje.
Wat was ik trots dat zij van mij was en ik van haar.
Ik beloofde haar dat ik haar nooit meer in de steek zou laten en haar zou helpen.
Verder vroeg ik haar geduld met me te hebben omdat ik nog heel veel moest leren hoe ik dat helpen dan moest doen.
Dat was goed, zei ze.

Ondanks al mijn foute reacties op haar en al haar boze gedrag naar mij toe, bleef ik haar dan ook regelmatig opzoeken en zij accepteerde meestal mijn aanwezigheid.

Na een klein aantal contacten groeide er vertrouwen, eigenlijk heel snel zelfs.
We gingen leuke dingen doen.
Samen rennen door bergen herfstbladeren, samen op de bank onder een deken kruipen of kroelen en knuffelen.
We kletsten met elkaar.
Over ditjes en datjes, hoe het met haar ging maar ook over ons, dat ik haar was en dat zij altijd aan mij vast zat.
Dat vond ze reuze leuk maar ze begreep er ook geen hout van.
En als ze verdrietig was, stond ze steeds meer open voor mijn troost in de vorm van warme armen, zachte strelingen en gefluisterde woordjes.

Zo leerde ik haar kennen.
Een scheet van een kind.

5.
En vanaf toen was ze er, soms omdat ik haar opzocht en soms zomaar ineens lijkt het, zocht ze mij op.
Vol heerlijk levensgeluk, genietend van elke seconde, blij, vol vertrouwen en verwondering.
Van haar leer ik genieten.
Zomaar, van het leven, want dat vind ik nog steeds moeilijk.

Maar vaak is ze bang, verdrietig of boos.
Dan mag ik haar helpen.
Door naar haar te luisteren daar ze vroeger geen stem had.
Door haar veiligheid te geven wat ze vroeger zo heeft ontbeerd.
En door haar te zien omdat ze er vroeger niet mocht zijn.

Sinds de afgelopen 3 weken zoeken we elkaar vaker op dan ooit.
Zowel zij als ik zijn een stap verder en we durven meer met elkaar te delen.

6.
Het is de ochtend nadat ik mijn artikel over mijn seksueel misbruik heb geschreven en online heb gezet.
De wekker blèrde onvermijdelijk.
Pff, ik voelde me verre van fit…
Ik zette mijn kussen tegen de muur en ging rechtop zitten.
Mijn smartphone vertelde me dat er geen nieuwe reactie op mijn net geplaatste artikel was binnen gekomen.
Nu proberen wakker te worden, dacht ik.
Ik voelde me verder wel oké, een zesje, dat viel alles mee.
Mijn hersenen begonnen langzaam te draaien en zoals normaal kwamen er steeds meer gedachten voorbij.
Een minuut of wat later zag ik opeens met mijn bewustzijn mijn 2 handen op mijn schoot liggen.
Het waren 2 samengebalde vuisten.
Ik realiseerde me dat ik al die tijd al vuisten had.
Hoezo voel ik me wel oké?, vroeg ik sarcastisch aan mezelf.
Mijn geest kon dan wel mijn oude pijn weg duwen, mijn lichaam uitte het wel. Ik moest het alleen leren zien.
En twee tellen later kon ik dan ook niet anders, dan concluderen dat ik me helemaal niet zo oké voelde…

‘Ben je boos op mij?’ vroeg een klein stemmetje.
‘Nee’ zei ik volmondig en keek mijn kleine meisje aan die plots naast mijn bed stond.
‘Heb ik het verkeerd gedaan?’ vroeg ze bangelijk.
‘Nee’ zei ik weer, nu verbaasd.
Maar ergens in de achterkant van mijn hoofd begon het me te dagen…
‘Ben ik nu slecht?’ vroeg ze onzeker.
‘Nee’ antwoordde ik met alle liefde die ik voor haar voelde.
‘Ik voel me niet zo fijn.’ zei ze kleintjes en met gebogen hoofdje.
‘Kom maar’ zei ik, ‘kom maar bij me liggen.’
Ze kroop bij me in bed, dicht tegen me aan.
Nog wel 4 of 5 keer mompelde ze vragend of ik niet boos op haar was, waarop ik alsmaar ‘nee’ zei, ‘natuurlijk niet’.
Toen begon ze onbedaarlijk te huilen.
Door al haar tranen heen probeerde ze me nog iets te vertellen van het nare wat haar net gebeurd was, maar haar heftige emoties en haar jonge leeftijd maakten haar woorden onverstaanbaar zodat ik er geen touw aan vast kon knopen.
Een hele berg verdriet huilde ze en zachtjes streelde ik haar haren.

Ik dacht aan mijn vuisten.
Niet zomaar een klein meisje had mij angstig gevraagd of ik boos was.
Ik was het zelf, ik stond naast mijn bed, ik was dat kleine meisje.
Niet zij was bang dat ze genegeerd zou worden, maar ik.
Ik was degene die toestemming vroeg, of ik er ook mocht zijn als ik me naar voelde.
Ik wilde weten of ik aandacht aan dat verdrietige deel van mezelf zou besteden of dat ik het zou proberen weg te stoppen.
Ik wilde weten of mijn verdriet werkelijk gezien en gehoord zou worden, door mezelf, of dat ik vooral weer happy moest zijn.
Ik vroeg aan mezelf om mijzelf onvoorwaardelijk lief te hebben.

Die ochtend in mijn bed mopperde ik niet op mijzelf, wilde ik niets aan mijzelf veranderen en keurde ik niets van mijzelf af omdat ik alweer faalde (me niet goed voelen, ervaar ik als falen).
Ik besefte dat dat waarschijnlijk voor het eerst van mijn leven was.
In plaats daarvan nam ik mijn emoties volledig serieus (ook al zijn ze meer dan 40 jaar oud), luisterde ik er naar en gaf ik de troost die zulke emoties zo loeihard nodig hebben.

7.
Na me aan te kleden en een ontbijtje, liep ik een minuut of 20 later, op de rondweg van ons dorpje voor mijn standaard ochtend wandeling.
Het kleine meisje was er weer, alsof er geen minuut was verstreken.
Ik droeg haar in mijn armen, warm en veilig omwikkeld in een deken.
Ze huilde nog steeds onbedaarlijk.
Met grote uithalen, met heftig snikken en met heel dikke tranen.
Met heel mijn hart was ik bij haar en liet ik haar uithuilen.
Het raakte me diep om zoveel verdriet te zien en ik huilde zachtjes in real life een paar tranen met haar mee.
Een minuut of 5 later werd het kleine meisje rustig, ze viel in slaap en weg was ze…

Ik had het moeilijk.
Ik liep nog steeds op mijn vaste route.
Mijn mond stond ondertussen open en ik ademde zwaar en diep.
Terwijl ik stevig door wandelde, barstte ikzelf in huilen uit.
In real life, daar op die rondweg.
Een hele berg verdriet kwam naar buiten, met grote uithalen, met rauwe keelklanken en met heel dikke tranen.
De harde wind die er stond was me welkom.
Zo werden al mijn rare geluiden van het huilen opgenomen in de lucht zonder één enkele veroordeling.

Ondanks het verdriet, voelde het ook goed.
Ik liet het gewoon allemaal maar gebeuren en het gaf me grote opluchting.
Het huilen stopte net zo spontaan als het begonnen was.
Ik voelde me opgeruimd en het verbaasde me wederom welke bijzondere mogelijkheden ons brein heeft.

Dank je wel, klein meisje, dat ik er voor jou mocht zijn toen je zo verdrietig was en dat jij mij zo helpt om mijn verdriet toe te laten.
Mijn meissie en ik… we komen er wel.

Met lieve knuff,
Josephine

Mocht er n.a.v. deze tekst iets je niet helemaal duidelijk zijn of vraag je je iets af, stel gerust je vraag via het tekstveld onderaan deze pagina.

* EMDR staat voor Eye Movement Desensitization and Reprocessing.
De belangrijkste insteek van EMDR is een cliënt te helpen de herinneringen aan een ingrijpende gebeurtenissen te verwerken, met de bedoeling daarmee de psychische klachten die daaruit voort komen, te verminderen of te laten verdwijnen.
Een therapeut zal, na voorbereidende gesprekken, de cliënt vragen om een heftige gebeurtenis opnieuw voor de geest te halen, inclusief de bijbehorende beelden, gedachten en gevoelens. Tegelijk vraagt de therapeut de aandacht te richten op haar bewegende vinger of op lichtjes of te luisteren naar klikjes om en om met het rechter en linkeroor.
EMDR brengt doorgaans een stroom van gedachten en beelden op gang, maar soms ook gevoelens en lichamelijke sensaties.
Een verklaring voor de effecten van EMDR is dat de combinatie van het sterk denken aan de traumatische gebeurtenis plus de aandacht voor de afleidende stimulus er voor zorgt dat het natuurlijk verwerkingssysteem wordt gestimuleerd.
Omdat een traumatische herinnering wanneer deze in gedachten wordt genomen zowel levendig als intens is, kost dit betrekkelijk veel geheugencapaciteit. Maar het zo snel mogelijk volgen van de vingers, de lichtjes of de geluidjes, kost ook geheugencapaciteit.
Door deze concurrentie van werkgeheugentaken is er weinig plaats voor de levendigheid en de naarheid van de herinnering. Dit biedt de cliënt de mogelijkheid om een andere betekenis aan de gebeurtenis te geven.
Bron: http://www.emdr.nl/wat-is-emdr/ met aanvullingen van Josephine

WP- huisregels bij blog-reacties met afb

, , ,

6 Responses to Mijn kleine meisje – mijn innerlijke kind

  1. Fonske 18 februari 2016 at 07:12 #

    Ik ben wederom erg onder de indruk van jouw verhaal. Je beschrijft het zo ontzettend mooi, maar vooral ook duidelijk. Ik hoop dat je deze herinnering uiteindelijk een plaats kunt geven. Blijf vooral schrijven. Ik wens je enorm veel sterkte en wijsheid toe.

  2. Karla 18 februari 2016 at 09:44 #

    Lieve Josephine, dapper dat je dit deelt en mooi om te lezen. Het klinkt dat je bezig bent grote stappen te zetten in het helingsproces en dat gun ik jou.
    En de wereld, want hoe meer jij geheeld bent, hoe meer jouw kwaliteiten kunnen bloeien en hoe groter jouw bijdrage zal zijn.
    Neem de tijd en heb het goed met jezelf.

  3. Josephine 18 februari 2016 at 10:39 #

    Dank je wel, Fonske en Karla.
    Ik ben blij om te horen dat het mooi en duidelijk is om te lezen want ik voel het toch nog vooral als ongepast gezeur.
    Dank je ook voor je lieve wensen en steun, dat is echt heel welkom.
    🙂 Josephine

  4. Angela 18 februari 2016 at 10:54 #

    Dappere Josephine, jij krijgt me stil met je verdriet en dat is iets waar er niet veel in slagen.
    Ik zie veel vergelijkingen in je verhaal en ook ik heb mijn innerlijk kind leren kennen maar dan tijdens regressietherapie.
    Ook mijn kleine meisje had en heeft nog veel verdriet en probeer ik haar te troosten, maar echt lukken doet het niet. Ik leef meer op de automatische piloot. Mijn partner heeft zelf een rugzak te dragen die zo zwaar is, dat ik er voor hem moet zijn (van mezelf), en hij nog maar heel weinig voor mij………..
    Toch is de oorzaak totaal anders. Ik heb geen seksueel misbruik meegemaakt, ik werd (word) psychisch mishandeld doordat mensen totaal niet met mijn ‘Communicatieve Stoornis’ om weten te gaan en ook al in vorige levens werd ik totaal niet begrepen en verwaarloosd, achtergelaten, genegeerd enz. Niemand die voor mij opkwam en nu dus wéér niet. Ik zal het allemaal zelf moeten doen!
    Een geluk bij een ongeluk Josephine, dat jij wel mensen om je heen hebt, waar je op terug kan vallen en die je begrijpen en bijstaan! Want dat maakt zoveel verschil………..

    • Josephine 18 februari 2016 at 19:11 #

      Lieve Angela,

      Ja, vaak hebben we een leven lang nodig om ons zelf op onze pootjes te krijgen.
      Een hele lange adem dus en dat is vaak best erg veel gevraagd.
      Dan is een steun gevende hand in je rug van een derde inderdaad super fijn.
      Ik ben mijn partner dan ook zeer dankbaar voor zijn geloof in mij.

      Blijf wel zoeken, hoor. Gewoon, omdat ook jij een mooi mens bent.
      Zoeken hoe je weer een stapje verder kunt komen.
      Zoeken naar hoe jij jouw bezeerde kleine meidje kan helpen.
      Uiteindelijk zul jij haar het allerbeste kunnen geven wat ze nodig heeft.

      Warme knuffel, Josephine

  5. Josephine 7 oktober 2016 at 15:53 #

    Lieve lezers,
    Dank jullie wel voor jullie lieve complimenten over dit schrijven.
    Het is me zeer duidelijk dat ik niet de enige ben die worstelt.
    Ook is het helder dat de theorie om met je innerlijke kind te werken eenvoudiger is om als kennis neer te leggen bij iemand, dan om het op te nemen in je lijf en om het daadwerkelijk uit te voeren.

    Ik ontdek steeds kleine stukjes bij mezelf met vallen en opstaan, hoe ik dat kan doen.
    Daar zal ik nog wat stukjes van delen.
    Misschien geeft dat jouw ook weer een kleine ingang.

    Terwijl ik dit typ, lijk ik een spieraandoening te hebben, zo erg mijn handen trillen.
    Als ik naar mijn eigen handen kijk en ze zie trillen, doet het me pijn.
    Omdat ik besef hoe ik nog vast zit in mijn oude pijn.
    Tegelijk maken mijn trillende handen me een soort van blij, omdat ik op dit moment in staat ben mijn emoties een beetje naar buiten te laten komen, al is het maar op een hele indirecte manier.
    Ik loop namelijk alweer vele weken over alles van mezelf heen en keur mezelf weer intens af.

    Dat is voor mij stap 1, waar ik vandaag weer bewust aan begonnen ben.
    Namelijk aandacht gaan besteden aan wat er van binnen bij me zit.
    Hoe ik dat doe?
    Door het klote gevoel dat ik heb niet af te keuren, niet weg te duwen maar juist ‘er voor te gaan zitten’.
    Ik zal proberen dat zo concreet mogelijk te verwoorden.

    Ik zit dus op de bank.
    Ik besef dat ik me shit voel.
    Ik laat letterlijk mijn hoofd hangen en kruip onder een dekentje.
    Ik besef dat ik een belabberd gezichtsuitdrukking moet hebben.
    Ik zeg tegen mezelf dat dat mag, want dat is hoe ik me voel.
    Ik begin te huilen en hoor hoe een inwendig stemmetje mezelf begint af te zeiken.
    Je bent een aansteller, aandacht aan het trekken, het is je eigen schuld, etcetera, etcetera.
    Ik zeg bewust tegen mezelf dat ik weer opnieuw ga inzetten op zacht zijn voor mezelf.
    Die gedachte maakt me verdrietig.
    Afgelopen winter ben ik daar voor het eerst mee gestart en na enkele maanden begon ik inderdaad zachter te worden.
    En ik merkte dat dat veel goeds opleverde.
    Echter afgelopen maanden, in de waan van de dag, ben ik het weer verloren.
    Het is nog lang geen gewoonte van me.
    Ik vind het nog steeds logischer om mezelf inwendig af te maken.
    Ik vraag me dan ook verdrietig af, hoeveel weken het me nu weer gaat kosten.

    “Zacht zijn voor mezelf, dat gaat me helpen” zeg ik van binnen tegen mezelf.
    Ik duik nog verder krom in elkaar op de bank.
    Mijn benen trillen onbedaarlijk en mijn vingers friemelen.
    Oké ik mag me dus weer klote voelen.
    Nieuwe tranen vallen van mijn wangen.
    Dan ben ik niet slecht.

    Nu ben ik bij mijn innerlijke kind.
    Mijn tranen zijn namelijk de pijn van mijn innerlijk kind.
    De gedachte: ”Dan ben ik niet slecht”, is de gedachte van mijn innerlijke kind.
    Ik besef dat zolang ik mij probeer staande te houden en door te gaan met het leven, ik mijn tranen negeer en ik dus mijn innerlijke kind negeer.
    Ik bedenk dat het voor mij zo is, dat als ik mijn innerlijk kind wil ontmoeten, ik al mijn nare emoties moet toestaan om er te zijn.

    In het afgelopen half jaar heb ik ontdekt dat er meer getraumatiseerde stukken in mij zitten.
    Het innerlijke kind wat nu mijn aandacht en zorg nodig heeft is een jaar of 11-12 en niet de kleuter, zoals eerder.

    Afgelopen 2 maanden kon ik dit jonge tienermeisje direct in mijn geest zien, zodra ik aan haar dacht.
    Ze liet me elke keer toe met een lieve glimlach.
    Ik mocht naast haar gaan zitten en iets tegen haar zeggen.
    Dan reageerde ze altijd zacht en lief.
    Maar ik merkte dat het schijn was.
    Feitelijk kon en kan ik haar helemaal nog niet bereiken.
    Ze toonde zichzelf wel als een aangepast braaf meisje dat lief en zacht is.
    Maar haar hart en ziel waren er nimmer.
    Ze deelde slechts haar fysieke lichaam.
    Met andere woorden, ze was en is nog steeds volledig afgesloten.
    Onbereikbaar.

    De laatste aantal weken heb ik geprobeerd om meer oud zeer toe te staan in mijn leven.
    Heb ik geprobeerd er minder hard voor weg te rennen.
    Het gevolg is dat ik meer woede, meer angst en meer verdriet ervaar.
    Vooral de angst en woede zitten me in de weg.
    En sinds ik meer ervaar en mijn 11-12 jarige kind van binnen door heeft dat ik graag contact met haar wil, probeert zij zich nu harder en beter te verstoppen voor mij.
    Voor mij de volwassene.
    Mijn innerlijk kind van 11-12 jaar laat zich nauwelijks nog zien.
    Ze is bang.
    Ze is doodsbang.
    Ik sta machteloos en voel me alweer gevangen.
    Ik snak naar vrijheid en vrede.

    Ik ben er van overtuigd dat zij tijd nodig heeft om vertrouwen in mij te krijgen.
    Vertrouwen kun je niet afdwingen.
    Dus ik weet dat ik haar die tijd moet geven.
    En totdat zij zo ver is, zal ik moeten aanvaarden dat ik mij zo machteloos voel dat ik nog niets voor haar mag doen en kan doen.

    Lees je de afkeur van mezelf hier in, lieve lezer?
    Want ik doe dus alles voor haar wat ze nu als eerste nodig heeft: er zijn.
    Meer niet.
    Er zijn!
    Dat heeft ze nodig als eerste stap en dat doe ik.
    Maar keihard beweer ik dat ik niets voor haar mag en kan doen.
    Ik ontken daarmee mijn eigen betekenis voor haar en ik negeer daarmee haar eenvoudige verzoek aan mij.
    Wil je er voor mij zijn?

    Ja, dat wil ik, ook al is het zo ontzettend moeilijk en beangstigend.
    Ik wil er voor haar zijn.
    Mijn aandacht gericht op haar.
    Zonder haar te veroordelen, zonder iets van haar te eisen, maar met liefde, begrip en wijsheid geduldig afwachtend.
    En ja, dat is voor mij, zelfs als volwassene, een pittige opgave.
    Echter dat dien ik haar te schenken.
    Want hoe zwaar zal het wel niet voor haar zijn.
    Zij is pas 11-12 jaar.
    Zo moeilijk het al voor mij is om met al de pijnlijke emoties om te gaan, zo vele malen moeilijker is het voor haar.
    Ik ben volwassen en zij is een jonge tiener.

    Dus kan en mag ik niets doen voor haar?
    Het VOELT voor mij als een nee.
    Maar ik WEET dat ik dat wél mag van haar en wél kan.
    Dus naar dit weten moet ik goed luisteren, besef ik.
    Mijn gekwetste gevoelens mogen niet mijn volgende acties gaan bepalen.
    Het feit dat ze zich nu voor mij probeert te verstoppen betekent namelijk dat ze iets van mij wil.
    Dat ze hoop heeft in mij.
    Dat ze in mij gelooft.
    Dat ze zich extra wegstopt betekent, dat ze aan mij vraagt of ik extra moeite voor haar wil doen.
    Dat zou ze niet doen als ze niet in mij zou geloven.
    Ze test me.
    Ze test me of ik wel echt genoeg van haar houdt.
    Ze eist van me, dat ik dat niet alleen voel, maar dat ik dat ook aan haar laat zien.
    Dat heeft zij nodig om zich zelf te kunnen laten zien.

    Oké, zeg ik tegen mezelf, tijd nemen om haar op te zoeken en aanvaarden dat ik nog niet meer kan doen dan er zijn.
    Ook als ik het moeilijk vindt om met mijn volwassen onmacht en andere pijn om te gaan.
    Dat mag er namelijk ook zijn.
    Als ik vast zit in mijn emoties, terwijl ik haar zie, is dat ook goed.
    Ik hoef niet in één keer alles te weten of ‘goed’ te doen.
    Het stomme is dat ik dat natuurlijk wel van mezelf eis als volwassene.
    Echter, dat vraagt mijn innerlijke kind absoluut niet van me.

    Wat ze wel van me vraagt is of ik goudeerlijk tegen haar wil zijn.
    Zuiver.
    Zo zuiver als ik kan.
    Als ik haar pijn doe, verlangt ze wel dat ik daar sorry voor zeg.
    Een sorry in woorden uitgesproken maar gevoelt in mijn hart.
    Een sorry die mijn betrokkenheid met haar laat zien.
    Als ik haar niet kan troosten en ik me machteloos voel, zal mijn innerlijk kind mij dat niet kwalijk nemen. Ze heeft meer wijsheid dan vele volwassenen bij elkaar.
    Mijn ervaring is, dat zij geduldig zal wachten totdat ik zo ver ben, als volwassene, om haar meer te kunnen helpen.
    Zolang ik, als volwassene, maar moeite voor haar zal blijven doen om haar te ontmoeten en om er voor HAAR te willen zijn.
    Dat is wat zij wil.
    Dat is wat zij nodig heeft.

    Er zijn voor haar (of hem natuurlijk).
    Dat is in mijn ervaring de aller belangrijkste stap om je innerlijk kind te helen.
    Zonder te veroordelen, zonder voorwaarden, maar met liefde, begrip en wijsheid, geduldig afwachtend.
    Je mag iets zeggen of vragen aan je innerlijke kind, maar verlies je er niet in.
    Woorden hebben de neiging jezelf af te leiden van de emoties.
    Van de emoties van jezelf en die van het innerlijke kind.
    En juist om die emoties gaat het nou net bij troosten en verwerken.
    Dus durf stil te zijn, ook al is dat beangstigend en voelt het als falen.
    Als je innerlijk kind scheldt, laat haar schelden.
    Als ze huilt, laat haar huilen.
    Haar schelden of huilen willen laten ophouden is denk ik niet de manier om haar te helpen.
    Ze wil er namelijk mogen zijn, ook als ze scheldt of huilt.
    Wees er voor haar.
    Kijk naar haar met liefde en begrip en laat haar schelden of huilen.
    Als je nog geen arm om haar heen mag slaan, blijf dan op de afstand die ze wel goed vindt, staand of ga op de grond zitten.
    Ga niet sussen en niet te veel praten, als ze haar emoties aan jou toont.
    Besef dat het tonen van haar emoties een eerste, maar hele belangrijke uiting is van vertrouwen in jou.
    Kijk alleen maar naar je innerlijk kind en sta je volwassen zelf toe, om verdrietig te zijn om de pijn die je bij haar ziet.

    Pas als zij ontdekt dat ze er onvoorwaardelijk mag zijn, zal ze andere dingen gaan toe laten.
    Dan mag je bijvoorbeeld je armen om haar heen slaan of bij haar in de buurt gaan zitten.
    Ik ben een aantal keren haar lange haren zachtjes al neuriend gaan borstelen.
    Of misschien kun je je innerlijke kind een dekentje geven.
    Of misschien wil ze eerst gekke dingen met je gaan doen.
    Bijvoorbeeld op de muren schilderen.
    Of apekooien in je huis.
    Kan jou het schelen, het gebeurt toch allemaal in je geest en niet in de werkelijkheid.

    Wanneer ik kan accepteren dat er voor haar zijn eerst voldoende is, dienen de volgende stapjes zich van zelf bij mij aan.
    Zodat mijn innerlijk kind en ik als volwassene, op het zelfde moment, als ziel stukjes kunnen verwerken en als mens kunnen groeien.

    Mijn 11-12 jarige innerlijke kind deelt haar emoties nog niet met me.
    Ze toont alleen maar een masker van een lieve glimlach.
    Ik moet geduld hebben.
    Ik zal haar af en toe blijven opzoeken.
    Komt ze niet, zal ik dat proberen te accepteren.
    Toont ze zich wel, zal ik proberen niets van haar te eisen.
    Ze mag alles doen, wat zij nodig heeft. Het gaat even alleen maar hélemaal om haar.
    Ook al doet het mij pijn.
    Ook al voel ik me radeloos en onmachtig.
    Ik zal er voor háár zijn!
    Zodat zij op een dag wél haar emoties gaat durven tonen.
    En we samen kunnen helen in ons traumatische verleden.

    Tot slot.
    Er zijn, met al jouw aandacht, bij je innerlijke kind.
    Het lijkt alsof je niets hoeft te doen.
    En dat is dus ook bijna zo.
    Het maffe is dat dat niets doen een enorme uitdaging is om te kunnen.
    In ieder geval wel voor mij.
    Dus geef jezelf alle credits, als jij de moeite doet er voor je innerlijk kind te willen zijn op die manier.
    Dan ben je niet alleen zacht voor je innerlijke kind, maar ook voor jezelf.
    Ik ervaar voor mezelf dat dat mijn helende stapjes zijn.
    Dat is wat ‘loslaten’, ‘vergeven’ en ‘verwerken’ voor mij in de praktijk inhoudt.

    Lieve Annemarie, lieve lezer, hou moed.
    Een hele warme knuff van mij.

Geef een reactie

 

Van Bloem & De Bij is onderdeel van Josephine's Company House
Kantoor: H.F. Dresselhuisstraat 6
9693 AM Bad Nieuweschans
Kvk nr: 020 94 337
Btw nr: 17 59 08 059.B01